Nöbetçi Şiiri - Mustafa Aykül

Bölünüyor uykularım gecenin derinliklerinde
Bazen üçte, bazen beşte kalkıyorum nöbete
Yarı uykulu gözlerledönüp duruyorum
Tüfek as'ta bir o köşede bir bu köşede
Adımlarımı sayıyorum birer birer
Ne kolda derman var ne tutuyor dizler
Yarı uykulu gözlerle nöbetteyim
Gece üçte, beşte başka kim gezer
Saatimin tik taklarını duyuyorum
Gecenin sessizliğinde
Îşliyor gecenin soğuğu bedenime
Bir korku var içimde
Karanlıklar çökmüşken aydınlığın üzerine
Uyandırılıyorum nöbete gece saat üçte, beşte
Tüfeğimin ağırlığı biraz daha fazlalaşıyor.
Anlıyorumki o zaman uykum ağırlaşıyor
Bak Mustafa sabah yaklaşıyor.
Haydi git yat, neredeyse gün aydınlanıyor.