Nisyan Şiiri - Sibel Orhan

Uçup gider serçeler, avuç içi pusulasından,
Kaçıp gider serçeler, betonların arasından.
Deli divane serçeler sökerken mekânı,
Bir duman çizer göğe rayların çığlığını.
Camlar çatlasın varsın kenetli çerçeveden,
Pencereler kapansın kendi nisyanına.
Üveyikler göçsün kent harabelerinden,
Yeter ki güneş geceye özenmesin yerinden
Yapraklar savrulsun varsın dalından koparak,
Çiçekler sığınsın kuytu duvar diplerine.
Güvercinler unutsun sokakların gürültüsünü,
Yeter ki gözlerdeki körpe pırıltı üşümesin...