Nihal Mirdoğan Şiirleri - Şair Nihal Mir ...

Tasa etme sâde özünü dinle
Sen ki; çalamazsan Türk'lük sazını
Popu, cazı çalan sâliple inle
İnleyip yaz haydi ölüm yazını! ..

Bunu mu istersin ey ulu Türk'üm

Türk tarihi yazarken, şu gururlu vicdanım
Ay yıldızın altında Ermeni'yim diyen var !
Türk'lüğü soyanlara lugâtımda tek tanım;
Vatan topraklarında çok ayaklı çıyan var !

Nedir bu kahpelikler ,dilinizdeki diken ?

Hüzün kıvamında ,ben,beni tutup yürürken
Ah ! İç sıkıntısı bu, derken can düştü bana
Bir sırrı sürükleyip, korlu nabzı kürürken
Ruh yine efelendi, bir ân yan düştü bana

Bazân çürük zeminde bir şekli deremezsin

Şu Türk'lük burcumdan arza tırmanan
Tutkularım vardı... yaşamadım ki
Bilmem tecelli mi yoksa ân be ân
Gayyaya duvardı...taşamadım ki

Meselâ diyorum; şu ânda sehven
Saatler, zamanı bölsün... ne dersin
Kalalım mı burda sâde sen ve ben
Sonra ne gelirse gelsin... ne dersin

Şivekâr sefâlar gelirse sehven

Cana, kafes kafes şiir dokurken
Bu şi'r seni seçmiş, sana geçmiştir
Nasıl anlatsam ki, tekrar okurken
Belki nefes nefes bana geçmiştir

Sen, karanlık ötesi hapsedilen gözyaşım
Kimden medet umarsın yıllar senin sırdaşın
Tozu gözüme kaçan can kafesimde yaşım,
Hicran sıtmalarını ölçer ya arşın arşın

Yetmez mi akıttığım kanrevân damlaların

Düşlerin rengine dudağı sarkan
Karanlık köşeyi vurasım gelir
Sineleri delen oklara kalkan
Olup da, zıhları kırasım gelir

Sevdaya kör kurşun sıkan cüceler

Şiirle özüme akar giderim
Sureti sözlere bananlar gelsin
Huzura şükredip bakar giderim
Hanemde benimle kalanlar gelsin

Derdi çağırırım aciz de kalmam

Cevap bulamadığım bir devr-i âlemdeyim
Ne cinayetler gördüm faili meçhul denen
Her idamlık karede ,düğümlü elemdeyim
Bir yığın hendeseyle şu kasavette dönen;

Salîble bir olanlar,susmuyor susmayacak