Neyse Şiiri - Arzu Uschi

Seninle ilk tanıştığım günü hatırlamıyorum...
Tuhaf olan şu ki,
seni kaybettiğim günü de hatırlamıyorum...

İkisi arasında bir yerde
hayatımız oldu bizim...

Önce adını öğrenmiştim...
Sonra hangi şarkıda sustuğunu,
kahveni nasıl içtiğini,
kızınca neden kısa cevaplar verdiğini,
bir şeye üzüldüğünde neden
“yok bir şey” dediğini...

İnsan birini böyle severmiş meğer;
önce yüzünü ezberler,
sonra susuşlarını...

Biz de birbirimizin
susacak yerlerini öğrendik...

Sen benim hangi cümleden sonra
özür dileyeceğimi bilirdin...
Ben senin hangi “iyiyim”inin
aslında hiç iyi olmadığını...

Sonra bir gün
ilk defa gerçekten kavga ettik...

Ne büyük bir şey olmuştu,
ne de geri dönülmez bir şey...

Zaten hiçbir ayrılık
başladığı anda ayrılık gibi görünmez...

Sen bir şey söyledin...
Ben başka bir şey anladım...
Ben bir şey söyledim...
Sen onu daha başka bir yerinden anladın...

Saatlerce konuştuk.

Sonra yorulduk.

Sen başını eğdin.

Ben sana baktım.

İkimiz de
birbirimizden aynı şeyi bekliyorduk:

“Gitme.”

Hiçbirimiz söylemedik.

Sen ..
Sen iki defa
Neyse, dedin...
Neyse !!!

Sonra...
Ben de Neyse dedim...

O gün bilmiyorduk....

Bazı kelimeler
insanın ağzından çıktığı anda
hayatının içine yerleşirmiş....

Bizim kelimemiz Neyse oldu.

Bir şeyleri konuşamadığımızda:
Neyse...

Canımız yandığında:
Neyse...

Özür dilemek yerine:
Neyse...

“Beni hâlâ seviyor musun?” demeye korktuğumuzda:
Neyse....

Her Neyse
aramızdan küçücük bir parça aldı.

Önce fark etmedik.

Hâlâ beraberdik.

Hâlâ birbirimize “iyi geceler” diyorduk.
Hâlâ aynı yatağın içinde
birbirimize sırtımızı dönüp
aynı sabaha uyanıyorduk.

Ama bazı sabahlar
insan sevdiği kişiye sarılırken bile
ona yetişemediğini hisseder...

Ben seni seviyordum...

Sen de beni seviyordun belki...

Ama sevgimiz,
söylemediklerimizin altında
yavaş yavaş eziliyordu...

Bir gece bana,
“Böyle devam edemeyiz,” dedin...

Ben,
“Nasıl yani?” dedim.

Uzun süre sustun.
Sonra:
Neyse....

İşte o an
ilk kez kelimenin ne kadar ağır olduğunu anladım...

Çünkü Neyse
orada “boş ver” demek değildi....

Neyse,
“sana anlatacak gücüm kalmadı” demekti....

Neyse,
“beni anlamanı hâlâ istiyorum ama
anlamayacağını artık biliyorum” demekti.

Neyse,
“seni seviyorum ama
bu sevgi bizi kurtarmıyor” demekti.

Sen..
Sen gittin...

Ben kal dedim mi,
hatırlamıyorum...

Belki dedim.
Belki sadece gözlerimle söyledim...
Sen kapının yanında durdun...

Bir insanın hayatından çıkarken
neden bu kadar sakin göründüğünü
o zaman anlayamadım...

Sonradan öğrendim:
Giden kişi
ayrılığı senden önce yaşamış oluyor...

Sen daha “gitme” demeyi düşünürken
o çoktan vedasını etmiş oluyor...

Aradan yıllar geçti.
Sana kızgın değilim...
Bunu söylemek kolay.
Ama unutmadım da.
İkisi aynı şey değilmiş.
Bazen seni düşünüyorum.

Ne yaptığını merak etmiyorum artık.

Mutlu musun diye de düşünmüyorum.

Sadece bir zamanlar
bir insanın hayatımın bu kadar büyük bir parçası olduğunu
ve şimdi adını bile içimden geçirirken,
bir yabancının kapısını çalıyormuşum gibi hissettiğimi düşünüyorum...

Sonra içimden yine o kelime geçiyor.

Neyse.......

Ama artık başka bir anlamı var.

Artık Neyse...
senden vazgeçmek değil.

Artık Neyse,
olanı değiştiremeyeceğimi kabul etmek.

Seni sevmiş olmamın
beni sana geri götürmediğini bilmek.

Bir hikâyenin güzel başlamış olmasının
güzel bitmesini garanti etmediğini öğrenmek.

Ve belki en acısı:

Bazı insanlar
hayatımıza kalmak için değil,
bizim bir daha hiçbir şeyi
eskisi kadar kolay sevemeyeceğimiz kadar
derinden sevmeyi öğretmek için giriyor.

Sen bana bunu öğrettin.

Ben sana ne öğrettim,
bilmiyorum.

Belki hiçbir şey.
Belki senin için de
ben sadece bir Neyseydim.

Ama benim için değildin.

Hiçbir zaman.
Ve işte bu yüzden
bu kelimeyi hâlâ sevemiyorum:

Neyse....

Çünkü seninle aramızda
söylenebilecek her şeyin yerine geçti.

“Kal.”

“Gitme.”

“Özür dilerim.”

“Ben hâlâ buradayım.”

“Seni hâlâ seviyorum.”

Hepsinin yerine
tek bir kelime koyduk:

Neyse....

Belki de bizi birbirimizden
ayıran şey sevgimizin bitmesi değildi.

Sadece
birbirimize söylememiz gereken her şeyi
çok uzun süre
Neyse diyerek erteledik.

Ve sonunda,

söylenecek hiçbir şey kalmadı.

Neyse....
Neyse.......