Neydi O Yıllar Şiiri - Dr Yusuf Polat

Neydi o çocukluk yılları
Yavaşça geçiyor ömrümün aynasından,
Bir çocuk düşüyor eski bir fotoğraftan.
Elimde ilk kitabım, cebimde kalemim,
İnsan büyüdükçe anlıyor:
Kaybedilenin sadece zaman olmadığını
Belki ömrün en temiz duasıydı
Belki Rabbimin
Bize bıraktığı en saf emanet, çocukluk

Neydi o sofralar
Annemin yüzü vardı yemeklerin içinde,
Sesinden taşardı evimizin bereketi.
Bir ekmeği bölüşmek bayram havası
Bir tek gülüş, servet katardı soframıza

Neydi o yıllar,
Bir annenin duasına sığardı koca dünya.
Akşam, evin kapısında beklerdi huzur,
Bahçede çiçekler, gökte mahcup ay ışığı
Ve ben bilmezdim zamanın ne olduğunu.

Şimdi ne zaman yolda bir çiçek görsem
Bahçemizin kokusu düşüyor içime.
Bir çocuk okul yolundan geçse
Elimde ilk kitabım okuyorum sanki yeniden.