Son kuruşunu günün dağ kumbaraya atar
Terzi kesilir akşam, göğe mor astar katar
Minare mızrağında güneş kanayıp batar
Ufka mürekkep döken kahrın nesi var bende
Ay düğmesi gecenin kopmuş, iliğin arar
Neşter olmuş pencere kör karanlığı yarar
Sargı sargı lambalar açık yarayı sarar
Kirpiği kapanmayan şehrin nesi var bende
Uzun bir cümle nehir, geceyi suya yazar
Donmuş bir ah o köprü, temelin sular kazar
Dibe düşmüş yıldızlar, bin gözlü mavi nazar
Yatağına sığmayan nehrin nesi var bende
Virgül virgül martılar suyun satırın gezer
Kara dişli dalgalar kıyının taşın ezer
Gümüş iğne fenerler simle karayı bezer
Göğü yay gibi geren bahrın nesi var bende
Gecenin tam kalbinde iki ibre buluşur
Fincanda göl soğurken dudakta söz tutuşur
Alacaklıdır gölgem, duvarlarla konuşur
Akrebin iğnesinde zehrin nesi var bende
Her oda dipsiz kuyu, dibinde sükût durur
İpte asılı düşler sabaha karşı kurur
Gece kuşu hayalin camıma kanat vurur
Uykumu rehin alan sihrin nesi var bende
Terzi makasıyla tan o mor astarı söker
Delik delik cebinden gök son kuruşu döker
Horozun ilk sesiyle gölgeler dize çöker
Ufukta nöbet tutan mihrin nesi var bende
Tan, gecenin sırtında yara yara ağarır
Ezan değer, son yıldız utancından sararır
Dünya ak gömlek giyer, bir tek içim kararır
Kum saatiyim, akan dehrin nesi var bende
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 22.11.2026 10:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!