üzüntüm oluyorsun,
bu kocaman yalnızlık ormanında.
tekliği yaşıyorum,
yalnızlığımın okyanusunda…
Sen, gerçekten hiç olmadın mı?
sahillerimin kumsalında.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Merhaba,yüreğine ve kalemine sağlık,Güzel bir şiir.Başarılarınızın artarak devamını diler ,
saygılarımı sunarım.
Dr İbrahim Necati Günay
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta