Nehir Şiiri - Çağan Günaydın

Aleksi'yi yosunlu kayalarla dövdüler
burnundan ıstakozlar ağlıyordu
Aleksi'yi çok pis dövdüler
akan suyun altında çıkıp dövdüler
esmer teni köp kömürdü
yıkayıp kazmayla yardılar göğsünü
içerisi fırfırdı fırındı
Aleksi ağlıyordu
Göz yaşlarını çaldılar
korkak ve kaygılıydı
morfinini çöpe attılar
bir baraja tıktılar
sabaha kadar dayak attılar
Gözleri yeşillendi
yosun sanıp gözlerini çaldılar
Boş şırıngayla hava bastılar
balon edip tüm kenti dolaştılar
en aydınlık meydana attılar
Aleksiyi bir beter dövdüler
daha fazla ağlayamadı
bana ve anneme kızdı
daha fazla gürleyemedi
Aleksi’nin kulağını kestiler
boş bir tarlaya gömdüler
büyüyen fidanları tek tek kırdılar
bıyıksız dudağına bıyık diktiler
size diyorum aleksiyi bir fena dövdüler
kolları kalkmıyordu
savunmasızdı
beni çağırdı ben korktum
hava bir beterdi
göğsünden ısınmasın diye dişleriyle fermuar ettiler
diline kilit vurdular
vurdular ha vurdular
kafasıyla maç yaptılar
kara kuru kızlara yedirdiler beynini
güzel kızlara yedirdiler
tüzüklerine işlediler
aleksinin gözlerini pişirdiler