Nefis Şiiri - Meçhulle Şiirler

Nefsini öldürmeyen hayatını yaşayamaz Nefsine esir olan özgürlüğü tadamaz.. Öldürmeliydik.. Öldüremedik.. Ağır basan duygularımız mıydı Yoksa mantığımız mı.. Hangi aklı başında ölünün duygusu var ki Ölünün aklı mı olur canım ne duygusu Ölünün duygusu mu olur canım ne aklı Doğru düzgün bir denklem bile kuramıyorum Ya aklım karışıyor Yada duygularım Ben kendimi bile anlayamıyorum Anlatamıyorum.. Böylesine gelip geçiriyor bir ömür Belki de binlerce ömür geçiyor Gün be gün yok olmaya devam ediyoruz Nefsimize o kadar esiriz ki Doğru düzgün bir hayat bile yaşayamıyoruz.. İnsan öldürmeli nefsini, insan olabilmesi buna bağlıdır çünkü Esaretten kurtulması, özgürlüğü bulması.. İnsan öldürmeli nefsini, Öldürmeli ki, yaşamın binbir türlü halini fark edebilmeli.. Kapı önünde bekleyen kediyi farketmeli Toprağı çatlayan çiçeğe su vermeli Ayakkabısını boyayan yetimin başını okşamalı Dilenciye sadaka verebilmeli mesela Yargılamadan, sorgulamadan, Yaptığı iyiliği başa kakmadan.. İnsan, esaretten kurtulmalı Kırmalı pranganın kemendini Zincirlerin boğumlarını parçalara ayırmalı ki Özgür olduğunu anlayabilsin. Hoş özgürlük dediğin pranganın sahibine olan özlemdir Özgürlük dediğin hududunu bilip sadık kalmaktır Kendi kendini zincire vurmaktır Huzura varıp secdelere kapanmaktır.. Azad ettim seni ey nefsim Ne esaretim var sana gayr-ı bundan sonra Ne de zerre-i miskal kadar meylim..