Nefesin... Şiiri - Turğay Çeken

Nefesine uzanmak…
Sessizlik çığlığı düğümleniyor kanayan haykırışta
Sesin üşümüş, öldürmüyor içimi
Fotoğrafın kadar uzakken içinde ölmek sancısı
Yaran sızıyor sana tünemiş yitimimde.

İçin varlığımda, seni düşlüyorum
Gözlerim zorlarken kapaklarını
Şehvetim sımsıkı avuçlamış küreğini
Yitecek varlığımı gömerken
Sancılarım kanarcasına gürlüyor beni senden etmeye
Sona doğru koşuyorum
Yırtılan köpek ulumaları devrikleştiriyor fikrimi
Ve ben yine seni yazamıyorum
İçimi hırpalayan kaçışların firarında

Ölümüm senin elinden olacak Berfita
Adını da gizledim bak
Korkma kimse bilmeyecek seni
Yalnızca sen ve otopsinde tanılanmayan terin dilimde
Şehla olmayı bile kendim seçtim sana bakarken
Yaşamayan gözler nasıl bakar, bilir misin
Ben bilirim.
Ölen bendim içinde, olmayan sözlerin için.