Nefesim Şiiri - Alper Tunga 3

Ne diye konuşturup dizelere yoruyorsun beni
Kendin şahit ol, ellerini kalbime koyarken.
Ya da sen yaz, kavuşmanın kaderini...
Bu kadar işte,en aciz en dürüst halim.

Ben acılarla değişsem, ihanetlerle dönüşsem
Kanımdan kan doğurur, nefretim kendimi yakardı,
Çocuk kalmaya ısrar ettim, affettim insanlığı
Başımı göğsüne yasladığım kadarım.
Sen, sinirlenince gözlerimin dolduğu kadar.

Sevsem anlatırdım, şehir şehir anlatır...
Sevildiğimi anlatabilirim, aşık olunduğumu
Körlüğüme bir dönem inandıysan o kadar işte...
En sahi halimde o, en adanmış halimde
Sana aitim, gel esir al nefesimi, benimsin de

Beni yok etme ne olur, korkuyorum
İlhamın biterde tek kelime edemezsem,
Şair giderde terkedilen dizesiz kalır diye
Şiirlik nefesim kesilirde, sen sessiz kaldın dersen.
Hani, kalemimi kırarsında şiir yazamazsa nefesim.

Sessiz kalırsam, şiir olmadım değil de
Nefessiz kaldım say, bilmiyorum böyle say
Sesim çıkmazsa sana öldüm.
Gelseydin şu kavuşmalara, gelip sahip çıksaydın.
Ben gel demeye kaçıncı ısrarım.

Sana gel mi denir ki,
Lütfet denir, bağışla
Affet denir, var et denir.
Var ol denir ve yaşa