Bir deniz fenerinin kendi dibindeki karanlığına sığınmasıdır yalnızlık; dışarıya ışık, içeriye uçurum...
Mavi, insanın içine sığdıramadığı devasa bir denizse; 'Mavinin İzi', o deniz çekildikten sonra ruhun kıyısında kalan tuzdur... Ufuk çizgisine ne kadar koşarsan koş, geriye dönüp baktığında ellerine bulaşan o serin, uzak ve ulaşılamaz yalnızlıktır.
Gitmek, sadece mekanı değiştirmek değil; kendi ellerinle kurduğun bir çadırı, içindeki hâlâ uyurken yıkmaktır.
Mavi, insanın içine sığdıramadığı devasa bir denizse; 'Mavinin İzi', o deniz çekildikten sonra ruhun kıyısında kalan tuzdur... Ufuk çizgisine ne kadar koşarsan koş, geriye dönüp baktığında ellerine bulaşan o serin, uzak ve ulaşılamaz yalnızlıktır.
Gitmek, sadece mekanı değiştirmek değil; kendi ellerinle kurduğun bir çadırı, içindeki hâlâ uyurken yıkmaktır.