Neden Şiiri - Bekir Erçalışkan

Orman yeşili gözlerine sis çökmüş; neden?
Akşam hüznü kaplamış yüreğini, gün ortasında.
Bir pınar çağıltısı yükselmekte, buğulu gözlerinden;
İçinde bir sancı büyümekte... sessizliğin karaltısında.

Alev kızılı saçlarına akşam grubu çökmüş; neden?
Başında kuzey rüzgarları savrulmakta, nevbaharda.
Bir hüzün bestesi dökülmekte, saçının tellerinden;
İçinde bir fırtına kabarmakta... yalnızlığın kıyısında.

Ay beyazı yüzüne bir gölge düşmüş; neden?
Gül dudakların çatlamış, nisan yağmurlarında.
Bir suskun ayrılık acısı okunmakta; yüzünden...
Bir hicran, bir veda busesi... titrer dudaklarında.