yapraklarını dökmüş ağaç gibiydi
çırılçıplak
su gibi akıp giden
değişime ayak direyen
hızla ilerleyen
ve hoyratça tüketilendi zaman
ve onca zulme direnirler
savunmasızlıklarıyla
keyfi ve tehditkar
ne ağızları var
ne dilleri
tek kelimeyle zavallılar
bizi işlerin ağırlığı
çokluğu
yoğunluğu
bu şehirlerin karanlığı
hayatın hoyratlığı
yoksunluğu değil
yüreğimin sıkışmasına
derin nefes almama sebep
olabildiğince
ve alabildiğine
ufkumu açan
gönül yaramsın
kararan gökyüzünde
tonlarca ağırlıkta
bulutların alayı
içini boşaltsa
yeryüzünü örten kara parçası
kardan görünmese
“eti senin kemiği benim”
“öğretmenin vurduğu yerde gül biter” den
falakaya yatırılmaya
öğretmeni görünce toz olmaktan bu güne
tezek yakılan sobalı sınıftan
kaloriferliye
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!