Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Kendini bir şey sanıp, ne diye övünürsün,
Hayvani zevkler için, nefsine yenilirsin.

Bumudur insanlıktan, anladığın tek mana,
Böyle davranır isen, yazık olmaz mı sana.

Her şeyi o sanıp, ona bağlandık,
Uçup gittiğinde, nasıl aldandık,
Bir anda bitince, apışıp kaldık,
Bir varmış, bir yokmuş, zaman dediğin.

Umutlar bağlandı, hayali tele,

Biz yüce olanı terk edip, basit olana gereğinden fazla önem verip talip olunca, meleklerden üstünlüğümüzü kaybetmekle kalmadık, şeytanları halimizden ürkütür bir konuma kendimizi mahkum ettik.

............. HALİMİZ

MELEKLERİ KISKANDIRACAK HALİMİZ YOKSA BU BİZİM KUSURUMUZ.

Düşünmek lazım!
Amma doğru düşünmek,
Neyi ne zaman düşünmek,

Neyin ne zaman, ne kadar, niçin düşünülmesi gerektiği bilinmeden düşünülen şeyler insana dertten başka bir şey kazandırmadığı gibi umutsuzluğa düşürmekten başka neye yarar ki!

Sevgiyi yaratana vefasızlık ettiğinden, kendisi gibi bir bencile gönül verip karşılığını bulamayacağı endişesi ile
sevgiden mahrum yaşamaya razı olup sevmekten korkuyor.

KORKUYOR

İnsan, niçin yaratıldığını düşünmediğinden, nasıl yaşayacağını bilemediği için, yaşamaktan korkuyor.

Ruhun ebedi arzuları, sınırsız istekleri,
İman ve ibadet ile gerçek hedefine yönlendirilmediği takdirde!

Dünyalık fani,
kararsız ve kıymetsiz,
dün başkalarını aldatmışken,

İnsanoğlu Ay’a, Mars’a, Venüs’e vs. gezegenlere gitse de;
Biyolojik yaşam şartlarına uygun dünya gibi bir gezegen henüz ufukta görünmüyor.

Fakat geçenlerde teknoloji haberlerinde, kendisini onaran robot icat edildi diye bir haber okudum.

Kendisini düşünen,

Peygamber; hayata anlam kazandırıp, yaşamı yaşanmaya değer kılan, Allah ile kul, baki ile fani, cennet ile cehennem,
hayvaniyet ile insaniyet gibi zıtlıklar arasındaki farkı insana ve insanlığa gösterip;

Doğruların tercihinde, önder, örnek, mürebbi ve muallim olarak gönderilmiş olup, doğal bir his olan din ihtiyacına;
TEVHİD, RİSALET, UBUDİYET, HAŞİR VE ADALET aşısı yaparak, hayatın saadeti ebediye meyvesi vermesini sağlayan insanlık bahçesinin nurani bahçıvanıdır.

Ben insanların neden inanmadıklarını sorar, sorgularım.

Çünkü inanç aklın gereği,
insan ruhunun ihmale gelmez en temel ihtiyacı,
yaşama anlam kazandıran nedeni, huzur, mutluluk, sevgi, kardeşlik ve hayatı disiplin altına alan, ahlaklı ve adil yaşama refleksini geliştiren vazgeçilmez öğreti kaynağı olduğundan.

İnsanın dışında,
tüm yaratıklar tabiat tablosunda tamamlayıcı bir figür olmaları hasebiyle tabii davranır, doğal yaşarlar.

İnsanda fiziki açıdan, tabiatın bir parçası olmakla beraber,
ruhsal yetenek üstünlüğü ile tabiatüstü bir varlık olduğundan,
tabiata anlam kazandıran temel unsur olup, ihtiyaç ve içgüdülere tabi olmasına rağmen,