aslında yürümeliydi seninle hatta koşmalı,
düşünürken konuşmalıydı aynı zamanda seninle,
ve severken ayrılmalıydı sebepsiz olmalıydı bu.
kim diye sorduğunda kendim demeliydi herşeye inat,
o ağlarken gülmeliydi aslında katıla katıla,
sevinirken üzülmeli yanındayken özlemeliydi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta