Ne Altın Ne De Meşrep Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayallerle süsleyip, sevda denen masalı,
Yaraladın derinden, o masum sevdalıyı.
Eşsiz diye sunarken, o kırık duygunu sen,
Yalan yeminlerinle, kandırdın hep alayı.
*
Asırlardan süzülen, bir nefesmiş niyetin,
Sanki bambaşka imiş, o meşhur meziyetin.
Heyecanla dizerken, o süslü kelamı sen,
Gözlerinde tütermiş, vuslatın ve hasretin.
*
Kimi över durmadan, vefasını dilinde,
Menfaati bitince, zehir olur elinde.
Farkımız yok kimseden, aşkın kanunu tektir,
Ne sen benden fazlasın, ne ben senin önünde.
*
Usanmaz hiç kimseler, dinlemekten yalanı,
Sahnelenir her gece, o hüzünlü anı.
Kimi aşar dağları, kavuşmak ümidiyle,
Kimisinin hazırdır, döşenmiş tüm alanı.
*
Herkes bakar uzaktan, ağlayan o garibe,
Şükreder halimize, düşmedik der tabibe.
Ertesi gün unutur, başlar kahkahasına,
Birkaç saatlik hüzün, kâfidir o sahibe.
*
Kibir duyar bazısı, gezdiği o yerlerden,
Kibir duyar bazısı, topladığı güllerden.
Yarış eder alemle, üstün görmek için hep,
Tanıt derler ruhunu, sıyrılıp da tüllerden,
Başlar hemen o anda, söz etmeye kendinden.
*
Kimse dökmez içini, saklar hep özünü de,
Anlatır durur her an, o parlak yüzünü de.
Herkes zaferlerini, sunar altın tepside,
Gizler derinlerine, kararmış gözünü de.
*
Derin derin çekerler, efkarın dumanını,
Seçerler yoldaş diye, işe yarayanını.
*
Böyle gelmiş bu devran, böyle sürer gider hep,
Gerçek seven bulunur, elbet bir gün, bir sebep.
Yürekteki düğümü, o görünmez ilmeği,
Çözemez ki dünyada, ne altın ne de meşrep.