Nazlıcan

Yakma beni Nazlıcan, güller elimde soldu, Bir zamanlar bahar olan yüreğim şimdi hazana vurdu. Sana doğru yürüdüğüm bütün yollar sessizliğe çıktı, Adını taşıyan hayallerim birer birer yıkıldı. İlk günkü heyecanla baktım geleceğe, Seninle kurulacak bir ömrün düşü vardı gözlerimde. Bir tebessümün yetiyordu karanlığımı aydınlatmaya, Şimdi geceler bile senden daha yakın bana. Vurma beni Nazlıcan, zaten kader yeterince vurdu. Daha ne kadar kırılabilir ki bir yürek, bilmiyorum doğrusu. Sana sakladığım cümleler içimde düğüm düğüm kaldı, Söylenmeyen her söz zamanla yaraya dönüştü. Bir akşam vakti yine seni düşündüm, Sokak lambalarının altında kaybolan yılları gördüm. Ne çok şey biriktirmişim meğer adının etrafında, Ne çok özlem bırakmışsın ardında. Yakma beni Nazlıcan, bak gözlerimde yağmurlar birikti. Gidişinin ardından mevsimler bile değişti. Bir zamanlar umutla açılan pencerelerim, Şimdi sessizliğin soğuğuna teslim oldu. Sen bilmezsin... Ben seni yalnızca sevmekle kalmadım, Dualarımın arasına sakladım, Yarınımın tam ortasına koydum, Ömrümün en güzel yerine yazdım. Vurma beni Nazlıcan, düşlerim zaten yorgun. Beklemekten eskidi saatler, yoruldu yollar. Bir haberin gelir diye baktığım her kapı, Yüzüme kapanan bir hatıraya dönüştü. Şimdi senden kalan ne varsa avuçlarımda taşıyorum. Bir şarkı, birkaç fotoğraf, biraz da özlem... Hepsinin ortasında eksik kalan bir hikâye duruyor, Sonu yazılamamış bir sevda gibi. Yakma beni Nazlıcan, küle dönüyor içimdeki baharlar. Bir adım yaklaşsan yeşerecek bütün kurak topraklar. Ama sen uzaklarda bir rüzgâr gibi geçip gidiyorsun, Ben aynı yerde seni bekleyen bir gölge oluyorum. Gece derinleşiyor... Yıldızlar gökyüzünde sessizce sıralanıyor. Ben ise adını içimden geçirirken, Kaybetmenin ne demek olduğunu yeniden anlıyorum. Vurma beni Nazlıcan, bak bu son kalan umudum. Bir gün dönersin diye sakladığım son ışığım. Dönmesen de olur artık, Yeter ki mutlu ol... Ama bil ki; Bir ömre sığmayacak kadar büyük sevdim seni. Yakma beni Nazlıcan, güller elimde soldu... Vurma beni Nazlıcan, sensizliğin içimde bir ömür boyu kaldı... Yakma beni Nazlıcan, sana dair ne varsa kalbimde saklıyorum, Vurma beni Nazlıcan, gitsen de seni güzel hatırlıyorum. Yakma beni Nazlıcan, ömrümün en derin yarası oldun, Vurma beni Nazlıcan, bitmeyen bir hikâyenin son sayfası oldun. Yakma beni Nazlıcan, güller elimde soldu, baharlarım yoruldu, Vurma beni Nazlıcan, seni seven bu yürek sessizce kayboldu... — Fatih Aydın ✍️