Kime Güvendiysem..

Kime güvendiysem, yıkıldım… Kime inandıysam, parçalandım… Kime gittiysem, kapılar kapandı yüzüme… Ben galiba insanlara güvenmeyi hep yanlış yerlerde öğrendim. Birinin gözlerine baktığımda sözlerinden çok yüreğine inandım. Meğer herkesin yüreği benimki kadar temiz değilmiş. Bir gün biri geldi hayatıma, “Ben buradayım,” dedi. İnandım. Öyle sıradan bir inanmak değildi bu; kendimden bir parça bırakır gibi ona güvendim. Sonra gitti… Arkasından bakarken insanın birini kaybetmesinin sadece vedadan ibaret olmadığını öğrendim. Bazen biri gider, senin içindeki bütün güven de onunla birlikte çekip gider. Bir başkasına sarıldım sonra. “Belki bu kez farklıdır,” dedim. Yine kalbimi açtım, yine susmayı bildim, yine kırıldığım yerde karşımdakini kırmamaya çalıştım. Ama o da gitti. Ben her gidenin ardından biraz daha eksildim. Kimse fark etmedi. Çayımı içerken gülümsedim, kalabalıkların içinde konuştum, herkesin derdini dinledim. “İyiyim,” dedim soranlara. Oysa geceleri kimsenin bilmediği bir adam vardı içimde. Sessizce oturup “Ben sana ne yaptım?” diye soruyordu hayatın kendisine. Ne kadar sevsem o kadar incindim. Ne kadar güvendiysem o kadar yalnız kaldım. Bir kapıya gittim, yüzüme kapandı. Bir omuza yaslandım, altımdan çekildi. Bir kalbe sığındım, orada bile kendime yer bulamadım. Sonra anladım… İnsan bazen başkalarını kaybetmiyor; kendini kaybediyor onların ardından. Ben de yıllarca her gidenin peşinden kendimden bir parça göndermişim. Şimdi kimseye kızamıyorum. Ne gidenlere, ne yarım bırakanlara, ne de beni sevdiğini söyleyip en çok onlar yaralayanlara… Hepsinin bende bıraktığı bir ders var. Artık biliyorum; her “yanındayım” diyen yanında kalmıyor. Her “sana inanıyorum” diyen sana güvenmiyor. Her sarılan seni bırakmayacak anlamına gelmiyor. Ve insan, en çok da kendisini herkese yetiştirmeye çalışırken kendi yarasına yetişemiyor. Ben hâlâ kırgınım. Ama eskisi gibi değil… Artık kapısı yüzüme kapanan yerlere tekrar tekrar gitmiyorum. Beni istemeyen bir kalpte kendime yer açmaya çalışmıyorum. Yine seviyorum insanları, ama artık kendimi unutmadan… Yine inanıyorum, ama gözlerimi kapatmadan… Yine güveniyorum, ama kalbimin bütün anahtarlarını bir başkasının avucuna bırakmadan… Belki de büyümek budur. Bir gün dönüp geçmişine baktığında “Ben neden bu kadar ağladım?” diye sormak… Sonra sessizce gülümseyip şunu söylemek: “Ben kimseyi kaybetmedim. Beni kaybedenler oldu. Ben sadece bunu anlamamın biraz zamanını aldım.” — Fatih Aydın ✍️