Nasıf Acar Şiirleri - Şair Nasıf Acar

Ve karanlık,
Utancından,
Uçarak kaçacak,
Bulutlar ardına…
Sinecek yer arayacak,
Umut doğacak yüreklere,

Sen gece de,
Hüzün çarklarına dolanırsın.
Ben,
Özlem denizinde,
Gark olurum.
Mekik dokur aramızda hüzünler Sevdalarımda gelgitler oluşur.

Buram buram,
Hüzün yüklü gecelerim
Ellerin,
Boş bırakmış parmak aralarımı.
Paramparça olmuş,
Dağılmış yüreğim.

Gururumun incinmişliği,
Öfke, nefret, acı ve aşk,
Hepsi birden,
Saldırıyorlar bana.
İçim öyle bir yanıyor ki!
Sanki volkan kaynıyor.

O, dondurucu soğuk ta,
Yangın yeri yüreğimi,
Soğutuncaya kadar ağladım.
Bağırdım, çağırdım,
Sesim cihanı deldi...
Baharını,

Sen ,
hiç içinde
birini öldürdün mü?
Onun adını ana ana....
Onun yolunu
gözleye gözleye...

Sen gidince,
Dertleşebileceğim,
Bir yağmurlar kaldı.
Onlar da,
Benim gibi,
Gözleri yaşlı,

İHANETİNE


Zemherinin ardı bahardır.
Baharını yitirmiş bir can,
Hep kışta yaşamaya,

IHLAMUR



Dalgalı akşamlarda geçen,
Mavi karanlıklar…

Daha ben sana doymamıştım,
Kardeşim!!!
Böyle erkenci davranman,
Yakışmadı sana.
Oysa,
Çok şeyler vardı,