Nasibime Düşen Şiiri - Yunus Emre Kulakoğlu

Ben seni sevdim
Ömrüme ayrılık düştü.
Vuslat diye bekledim seni,
Payıma hasret düştü.

Sana bir ömür yetermiş gibi
Bir ömrü sana verdim.
Sen bilmeden sevdim seni,
Sen duymadan büyüttüm içimde.
Söyleyemediğim her söz
Dilimde değil, ömrümde eskidi.

Seni, seni benden iyi bilene bıraktım.
Ardından bir daha seslenmedim.
Çünkü bazı vedalar
Bir “hoşça kal” ile bitmiyor,
İnsan gidenin ardından
İçinde bir ömür susuyor.

Ne zaman seni düşünsem
İçimde yarım kalmış bir dua uyanıyor.
Ben seni Allah’a emanet ettim,
Bana sabretmek düştü.
Adını anmıyorum artık,
Ama kalbim hâlâ seni biliyor.

Belki senin yoluna başka bir hayat çıktı,
Belki benim yolum sana hiç varmadı.
Ama ben seni severken
Kavuşmayı şart koşmadım.
Gideceğini bilmeden bağlandım,
Döneceğini bilmeden bekledim.

Sonra zaman geçti.
Senden birkaç hatıra kaldı,
Benden sana söyleyemediğim bir ömür.
Ben seni kaybetmekten çok
Seninle yaşayamadığım hayatı kaybettim.

Yine de seni kötü anmadım.
Çünkü sana kızmak
Seni sevdiğim günlere haksızlık olurdu.
Bazı sevgiler
İnsanın elinden alınsa da
Kalbinden alınmıyor.

Senin nasibine belki mutluluk düştü,
Benim nasibime sabır.
Sen yoluna devam ettin,
Ben içimde sana ayrılan yeri
Kimseye vermedim.

Ben seni Allah’a emanet ettim.
Kendimi de kaderime.

Artık senden bir dönüş beklemiyorum.
Ama senden kalan hasreti de
Bir yabancı gibi görmüyorum.

Çünkü ben seni
Kavuşacağımı bilerek sevmedim.
Kavuşamayacağımı bilsem de
Sevmekten vazgeçmedim.

Sen benim nasibim olmadın belki.
Ama bana düşen en ağır pay
Seni sevip
Sana sahip olamamaktı.

Ve şimdi biliyorum
Senin nasibine mutluluk düştüyse,
Benim nasibime de
Seni unutamadan
Sabretmek düşmüş.
#Emre