Naşhua Şiiri - Candar İsmail İloğlu

Kabrim tek kişilik değildi,
herkes payına bir gölge aldı.
Ben kendi payıma düşeni giydim,
şehir bana kefen kaldı.

Bir masa kuruldu sessizliğe,
sandalyeler boşlukla dolu.
Hakikat kapıya kadar geldi,
içeri alınmadı yolu.

Kalabalık bir ağız gibi konuştu,
kelimeler taş oldu dilimde.
Bir insan bazen yalnız değildir,
bütün insanlık vardır içinde.

Bir gölge yürüdü duvar boyunca,
kime ait olduğu bilinmez.
Bazen insan kendine rastlar,
ama tanıyamaz — söylemez.

Ben gerçeği cebimde taşıdım,
Herkes bozuk para sandı.
Bir hakikat kuruştan ağırdır çünkü,
hiçbir terazi kaldıramazdı.

Bir şehir düşün: aynalar kör,
yüzler kendi yüzünü saklar.
İnsan kendine yabancı olunca,
bütün kapılar uzaklaşır.

Bir gün herkes susmayı öğrenir,
gürültü kendi mezarını kazar.
Çünkü bazı sözler vardır,
söylenince dünya bozar.

Ve eğer bir gün ben de susarsam,
bil ki hak şiirler ölmedi.
Sadece hakikat yoruldu biraz,
insan onu taşıyamadı.

Gece sokakları kemik gibi kırdı,
senin adın duyulmadı ama bakışın yangın gibi yayıldı.
Dudaklarının titremesi zamanın içine sızdı,
adımların çatlayan köprülerin yankısı oldu.

Ben izledim, bedenim sessiz kalamadı,
her ritim isyanı fısıldadı.
Pencerelerden süzülen ışık bile korkuyla geri çekildi,
odalar nefesinle ateş aldı.

Mürekkep yanan mektuplar gibi,
harfler derin yaralar açtı.
Sessizlik bile senin varlığınla paramparça oldu,
fırtına konuştu dışarıda ama bakışın kadar keskin değildi.

Bedenin kuralları altüst etti,
şehir titredi ama fark etmedi.
Ve eğer bir gün unutursam seni,
Amigdalamın derin damarları adını taşır hâlâ.

Bütün ışıklar söndüğünde bile
Nadiye'nin sesi en güçlü yankı olur.
Bir nefes kadar kısa bir hayatın içinde,
her an senin gölgenle savaşırım.

ve her an ancak senin gölgenle savaşılır.