Ey mahbûb!
Gözlerinde yanan bu alevdir ki,
deryâ-yı kalbimi boğar.
Her solukta,
ıssızca tenime işleyen
bir feryâd olur âhım.
Uykularım,
senin muhabbetinin sükûtunda
nihân olur.
Ey âşıklar!
Ey yârân!
Bilin ki aşkın nârında kul olmak,
ne bilinir ne anlatılır;
ancak nâr ile yaşanır.
Rûhum ki,
âlemde esfelden nâlânâ uzanan
seyr ü seferindedir.
Yolda olanlara selâm olsun...
Zîrâ aşk,
yol üzere olanı tanır.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta