Aynı bir tilkiyi andırıyordu benliğin,
Tilki kadar kurnazdı sözlerin,
Senden uzaklaştıkca canım yanıyor,
Her yalanın hala aklımda, Namert Sevdiğim.
Hikayenin başında vardı gözlerin,
Senin yüzünden tam ortasındayım hiçliğin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta