Demiştim sana beni ararsan

demiştim sana
beni ararsan
belki eski bir istasyon kahvesinde bulurdun
dumanı yüzüme çökmüş
geceyi sigara gibi içen adamlardan biri olarak

belki de
adı haritalardan silinmiş o yasak şehirlerde
paslı bir kapının önünde
ceketinin yakasını kaldırmış
yağmuru bekleyen bir yalnızlık olurdum

çünkü insan
ne kadar saklanabilir ki kendinden sevgilim
sesini boğar
aynaları kırar
sokak değiştirir
ama yüreğini nereye sürgün eder

bak şimdi
şiirler bile kirleniyor artık
bir zamanlar sıcak ekmek kokan dizeler
şimdi rutubetli duvar diplerinde üşüyor
ve ben
ellerim cebimde
bir akşamüstü hüznü gibi dolaşıyorum şehirlerde

terkedilmiş sular gibiyim sevgilim
yatağını unutmuş bir nehir kadar kimsesiz
kıyısında çocuk sesleri olmayan
içinden vapurlar geçmeyen
eski bir liman sessizliği gibi

düşlerim mi
onlar hâlâ dizelerin arasında çırpınıyor
kanadı tellere takılmış bir kuş gibi
bir yanıyla asi
bir yanıyla yorgun

ama bilirsin
en karanlık gecelerde bile
bir sigara ateşi kadar umut vardır

ve bir gün mutlaka
şiir yeniden sokaklara dökülecek
insan
yeniden insan gibi sevecek
ve dünya
bir kadının gözleri kadar güzel olacak…