Kimse Kendini Yaşamıyor Şiiri - Salim Diyap

Hiç kimse kendini yaşamıyor.
Şiirler ondan güzel.

Bir ömür susuyor insan,
bir dize konuşuyor yerine.
Öpemediği bir yüzü
kâğıda eğilip öpüyor,
gidemediği denizlere
bir sözcüğün içinden çıkıyor.

Hiç kimse kendini yaşamıyor.
Öyküler ondan dokunaklı.

Bir kadın,
gitmediği bir istasyonda
yıllardır tren bekliyor.

Bir adam,
hiç açmadığı bir kapının önünde
anahtarını eskitiyor.

Hikâyeler ondan uzun;
çünkü hayat hep ortasından kesiliyor.
Sevdalar yarım,
vedalar acele.

İnsanın içinde hep başka bir insan
geç kalıyor kendine.

Belki de bu yüzden
bu kadar çok yazıyoruz:
Yaşadıklarımızı değil,
yaşayamadıklarımızı
ölümden kurtarmak için.

Bir şiirin içinde daha cesuruz.
Bir öyküde çekip gidebiliyoruz.
Bir romanda,
yıllar önce kaybettiğimiz birine
yeniden sarılabiliyoruz.

Sonra kitap kapanıyor.

Oda aynı oda.
Pencere aynı pencere.

Biz yine
başkasının seçtiği bir hayatın içinde
uyanıyoruz.

Hiç kimse kendini yaşamıyor.
Şiirler ondan güzel.
Öyküler ondan dokunaklı.

Ve insan,
belki de bütün ömrü boyunca
yalnızca bir şey yazıyor:

İsteyip olmadığını.