Mutluluk Şiiri - Güney Özalp 2

Mutluluk ve hüzün, iyilik ve kötülük, siyah ve beyaz.
Herşey zıttıyla var aslında
İyi günleri de var insanların, içinden cıkamadığı zamanlarda hayatın.
+Yaşama amacın ne küçük kız?
-Mutlu olmak.
+Peki ya mutlu değilken ne yaparsın?
-Yorganımın altında saklanıp geçmesini beklerim.
+Hayat sadece mutlu olduğun anlardan ibaret değil ki ufaklık.
Ağlamayıda bilmeli insan, kalp acısından kıvranmayı da.
-Neden?
+Neden mi, çünkü ufaklıklık, mutluluk öylesine garip birşeyki
bazen bir kuşun kanadında, bazen küçük bir kum tanesinde, herhangi bir bulutun arkasında yada bir yağmur tanesinde, kısacası ufaklık, mutluluk hiçbirzaman çırılçıplak çıkmaz karşına. Onu görebilmelisin, tıpkı saklambaç oynadığın zamanlarda ki gibi, sobeleyebilmek için birini uzaklaşmalısın bazen gözlerini yumarak saymaya başladığın o ağacın gölgesinden.
Ve küçük kız mutluluğu görebilmen için onu tanımalısın.
-Peki nasıl?
+ Dedim ya ufaklık ağlamayı bilmelisin önce,kırık bi kalbin sana ne hissettirdiğini. Sonra ufaklık mutluluk bir incir çekirdeğinde bile saklı olsa, gidip onu bulacaksın, çünkü öğrenmiş olacaksın nerde araman gerektiğini ve duymaya başlayacaksın onu bulduğunda içinde uçuşan beyaz kelebeklerin kanat seslerini.
+ Unutma küçüğüm herşey zıttıyla var bu hayatta,ancak onunla anlamlandırabilirsin kavramların gerçekliğini...
Ve küçüğüm korkma geceden, güneşin doğmadığı hiçbir yer görmedim daha, tabi karanlığın boğmadığı bir yeride. Hayat basit bi döngü sadece. Mutluluğu en büyük mutsuzluklardan sonra ara ve hüznü de mutluluklarda.