Henüz yaşanmadı
Bırakın artık şikayet etmeyi !
Beklediğiniz bahar asla gelmeyecek.
Giyinmeyecek artık Dünya; pembe ve mor çiçeklerle bezeli elbisesini.
Yalanlarınız, nankörlük ve bencilliğinizle katlettiniz onu.
Örtündü artık kardan kefenini ve insanı insana bıraktı...
Rahat rahat yiyelim birbirimizi, diye.
Gerçekten kıçıma yediğim şaplakla mı başladı hayat.
Yoksa aynı kıçın, insan diye adlandırdıklarımdan yediği tekmeyle mi?
Farketmiyor artık nerde başladığı,daha çok nerde biteceğiyle ilgileniyorum şimdilerde...
Ne onun getirdikleri umrumda artık, ne de benden alacakları...
Olması gerektiği gibi yaşamalı hayatı;hoyrat, özgür ve yalın ayak...
Ve ben yalnız bir çocuğum bu aralar, mahallenin kavgacı abileri karşısında. Elimden gelen tek şeyse, ceplerimi taşlarla doldurmak...
Modern zamanların kıymet bilmeyen insanları;
fastfood yiyip, fast trainle seyehat edip, fast internet kullandığınızdan mıdır, dostlugu ve aşkı bu kadar çabuk tüketmeniz...
Bırakın artık fes(t)atlığıda kendinize gelin.
Bir sevdadır kadın; hasret , hüzün, mutluluk..
Aşktır kadın, sonsuz huzur ve sükun.
Annedir bazen, bazen küçük bir çocuk
Savaşçıdır kağnı arabasıyla ve emekçi toprakana nın bağrında..
Bir damla yaş bazen ve yarım kalmış söz..
Sığınaktır ana yüreğiyle ve bir kahraman küçük kızının gözünde..
Söylesene çocuk, nasıl böyle umut dolu bakabiliyorsun dünyaya?
Bu kadar kirli ve tekdüzeyken herşey,nasıl mutlu olabiliyorsun hala?
Anlat çocuk bilmeliyim bende; gözyaşında ki masumiyetin,gülüşünde ki samimiyetin sırrını...
Cebinde ki birkaç misket, elinde ki şu topaçla nasıl yetinebiliyorsun anlat hadi...
Sabah kavgaya tutuştuklarınla, akşam oyuna dalabilmek; nasıl gelebiliyorsun üstesinden tüm bu kırgınlıkların ?
Kalbin nasıl böyle kocaman? Ağaçları, kuşları, oyunları, oyunbozanları; siyahla beyazı, pembe elbiseli o küçük kızı nasıl sığdırabiliyorsun yüreğine ?
Mutluluk ve hüzün, iyilik ve kötülük, siyah ve beyaz.
Herşey zıttıyla var aslında
İyi günleri de var insanların, içinden cıkamadığı zamanlarda hayatın.
+Yaşama amacın ne küçük kız?
-Mutlu olmak.
+Peki ya mutlu değilken ne yaparsın?
Ben hep geç kalırım...
Güneşin doğuşuna
Ekmeğin kuyruğuna
Yağmurun buğusuna.
Söz dinlemez azade gönül; düştükçe koşar,
göçmen turnanın ardına...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!