Mutluluk Şiiri - Sûzi Kalp

Mutluluk,
Başını bir omuza hiç tereddüt etmeden yaslayabilmek,
Hiç utanmadan ağlayabilmek ve gözyaşlarının
yargılanmadan silinmesi.
Onun yanında maskeleri bir kenara bırakmak,
Kendin olmanın ne kadar hafif bir şey olduğunu
fark etmek.

Mutluluk,
Onunla eksik cümlelerin tamamlanması,
“İşte bu” demeden tam olduğunu hissetmek.
Bir sözüne içinin erimesi,
Bir bakışına susup razı olmak.
Sesini duyunca farkında olmadan gülümsemek,
Kalbinin senden önce onu tanıması.
Anısı olan küçücük bir hecede bile onu hatırlayıp
istemeden gülmek,
Adının bile mutluluğa benzemesi.
Ve hiç aramazken bulmak…

Mutluluk,
Geç kalmamış olmak.
Yanında sessizliğin bile anlamlı olması,
Konuşmadan anlaşmanın öğrenilmesi.
Gecenin en karanlık yerinde elinin hâlâ orada olduğunu bilmek,
Korkuların biraz daha küçük kalması.
Yorgun bir günün sonunda “geldim” demesinin sana yetmesi,
Dünyanın ağırlığını kapının dışında bırakmak.

Mutluluk,
Geleceği planlamadan yarına inanmak,
“Ya giderse” yerine “iyi ki var” diyebilmek.
Eksik yanlarını saklamadan, kusurlarını savunmadan sevilmenin olabilecek en sade hâliyle karşılık bulması.

Mutluluk,
Birlikte büyümek değil sadece,
Birlikte durabilmek…
Ve hâlâ aynı kişiye bakarken ilk günkü gibi içinden taşan o his:
“Ben buradayım, biz buradayız.”

Mutluluk,
Kalabalıkların içinde yalnız olmadığını bilmek,
Adın anılmasa bile bakışla çağrılmak.
Zamanın acele etmediği anlarda
yan yana susabilmek,
Suskunluğun hiç bu kadar dolu olmaması.
Saçlarına düşecek beyazları sevmek.
Hatalarınla değil, niyetinle görülmek,
Anlaşılmanın yük olmaktan çıkması.
Her gidişin, geri dönüş ihtimali taşıması,
Kapının hiç kapanmaması.

Mutluluk,
Dünyaya karşı değil, dünyaya rağmen
Yan yana kalabilmek.
Ve gün bittiğinde
Başını yine aynı omuza koyup derin bir nefes almak:
“Bugün de iyi ki beni seçtin iyi ki
seni seçtim.” diyebilmek...