Mutluluğun Tılsımı Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu karanlık alemin, bitmeyen kışlarında,
Kederler duman gibi, çökse de başucuna,
Tükenmiş şu ruhuna, gölgeler değse bile,
Yine sensin, ışığı getiren bu cihana,
Zorluklar kuşatsa da, yıkılmaz o dağ gibi,
Metanetle beklersin, varırsın sükununa.
*
Zarafet ikliminde, açan nadide çiçek,
Mana bulur sayende, şu anlamsız gerçekler.
Kaybolan itimadı, yeşerten kudretinle,
Çorak kalmış toprağa, su verirsin giderek.
*
Yolların düğümünü, çözen parmaklar sende,
Çaresiz gariplerin, şifası var elinde,
Gökyüzü grileşip, hayaller tükense de,
Bir güneş doğar elbet, o gülen gözlerinde,
En ağır yükleri de, taşıyan omuzların,
Şikayet etmez asla, durur hep sözlerinde.
*
Kainatın ahengi, sesinde yankılanır,
Doğruluk ve merhamet, seninle hatırlanır.
Varlığın armağandır, şu garip ömrümüze,
Sensiz geçen her dakika, asır gibi yaşanır.
*
Derin okyanus gibi, engin bir yüreğin var,
Sığmaz hiçbir kalıba, taşar gider duygular,
Kimsesiz kalanların, kimsesi oldun her an,
Gölge etmez kimseye, zihnindeki kurgular,
Ateşlere atılsan, yanmadan çıkarsın sen,
Arkandan dua eder, o masumane kullar.
*
Yarınların müjdesi, bakışında saklıdır,
Sevdanın hakikati, nakışında saklıdır.
Dünyada cennet varsa, senin olduğun yerdir,
Mutluluğun tılsımı, duruşunda saklıdır.