Kadir-i Mutlak’tır evrenin başı,
Zıtlıkla yoğurdu toprağı, taşı.
Bir yanda melezler, puslu ve duman,
Bir yanda asalet, vermez hiç aman.
İda’nın üstünde bir Beyaz Kartal,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Anlamı büyük bu şiiri ve şairi kutluyorum hocam...
Anlamı büyük bu şiiri ve şairi kutluyorum hocam...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta