Mustafa Ceylan Şiirleri - Şair Mustafa C ...

ALMANYA KAPADOKYA KÜLTÜR DERNEĞİ
ve
KÜLTÜR VE SANATIN SEVDALISI
MÜMÜN ULUÇ

Mustafa CEYLAN

Kollarımı bağladım, çaprazlama göğsüme
Uzandım yatağıma bekliyorum haydi gel!
Nasıl geçti bilmedim, siliver yıllarımı
Yel essin, yağmur yağsın; sabaha ne kaldı ki?

Emanetti can kuşum, ona hüzünler verdim

En uzak iklimlerin en gizli menekşesi,
Ruh kökümde sen varsın, bakıyorsun öyle mor.
Kusursuz güzelliğin gökleri ağlatıyor,
Bırakmıyor yakamı, kaderimin pençesi.

Yağmur kokan saçların omuzundan çağlasın,

Kayboldu özelliğin boşuna kızıyorsun,
Müthiş ki güzelliğin, hep boyuna uzuyorsun
Tam üç tane lâstiğin bak, gümüledi geçen gün
Yollarda rezilliğin destanını yazıyorsun...

(Mef'ûlü/Mefâilü/Failatü/Feilâtün)

Kapama hiç gözlerini ey gönlümün yakışığı
Aşkın ile semah döner; su köpüğü, gün ışığı...

Ağlayan tüm saatleri, iplik iplik öreceksin
Yaralarım kanadıkça, melhemini süreceksin
Günaydınım, sevdiceğim yüreğimi göreceksin

DOSTLUĞA DAİR…

Mustafa CEYLAN

Aristotales dostluğu 'iki bedende yaşayan tek bir ruh' olarak tarif etmiş.Evet, iki ayrı bedende tek ruh olabilmek ne güzeldir.

“BEŞ PARA BİLE ETMEZSİN

Sen aslında
Beş para bile etmezsin.
Bakma uykusuz gecelerime.
Aldırma hiç boşuna

Aruz Vezni’yle ŞİİR YAZMA’yı zor ve korkulu bir rüya olmaktan çıkarmak için sıvadık kollarımızı. Türk Edebiyat tarihimizde bizimle aynı kaygıyı taşımış ve bu veznin genç nesillerce anlaşılıp kavranması ve uygulanması için yapılan bütün çalışmaları inceledik. İnceledik de, “kendimize has bir metodla” konuyu bir kere de biz anlatalım istedik. Belki genç şairlerimiz bundan istifade eder de, aruz vezniyle şiir yazan kalemler çoğalır diyoruz.

Aruz, içimizin sesini, duygularımızı müzik kulağımızla duymaktan başka bir şey değildir.

Her bir harfin, her bir kelimenin bana göre bir kalınlığı-inceliği-gramajı vardır.

Şırıl şırıl akan sularda gizli
Toprağa can veren, göğü delen ses.
Dağlarla nişanlı, bulutla sözlü
Yağmur damlasıyla bize gelen ses.

Gürül gürül bahar, çiçektir dalda

Esiyor içimde tayfun, fırtına
Beden gömleğini giyemiyorum.
Düştüm sanki yanıp duran fırına
Suskunum, hiç bir şey diyemiyorum.

Ten kafesim can kuşuma dar gelir