Çorum’un toprağından aldın özünü,
Hak yoluna diktin keskin gözünü.
Tunceli dağlarında yankılanır sözün,
Mazluma umut, zalime kordur közün.
Güneşin doğduğu o sarp yollarda,
Hiç bir güzel giremezken gönlüme ,
Sana yar diyorsam, sebebi sensin.
Özledikce vuruyorsam yumruğumla bağrıma,
Göğsümü dövüyorsam, bil kisebebi sensin.
Layıksın sen sırça köşke ve de saraya,
Yaktılar kınanızı yolcu ettiler
Saz ile davul ile halay çektiler
Öpmeye kıyamazken kurban ettiler
Hakkını helal et bana ŞEHİDİM...
Bir karış toprak için ölürüm derdin
Yine mi aynı his, bu tanıdık sızı,
Kalbime karalanan o kara yazı,
Bir boşlukki ne yara, ne de var izi,
İçimdeki sadece sessizliğin ıssızlığı...
Üzülsem, içimde fırtınalar kopar da,
Şehit düşürdüler pusu ile yiğit Engin’i
Engine kıyanın yoktur imanı dini
Hainler Türk düşmanlarından aldı silah’ı
Hayatının baharında şehit etti Engin'i,
Görmezler duymazlar bedelli beyler
Zaman akar, çağlar geçer, bilmezdi kimse
Bu öyle derin bir sızı ki, işlerdi içe sessizce.
Güneş doğar, batar her gün, hep aynı telaş,
Unutulur bir bir, dün gözden dökülen kanlı yaş...
Evvelden, bir Mehmetçik düşse toprağa,
Sen demini almış, sevilmeye hazır aşksın
Yudum yudum sevdikce , yürekte hissedilir tadın
Sen penceremden karanlık geceme sızan bir aysın
Sadece gözümün önünü değil gönlümü aydınlatansın
Vurmaya hazır gerilmiş yay gibi hilal kaşların
Uzaktan dokunmadan ruhumu sıkıca sarar kolların
Sen, bana her hecede aşkı kandıran kadın,
İçten sözlerinle ruhumu usandıran kadın.
O duygu dolu gözlerinle şiiri boyatan kadın,
Manalı bakışınla her gece beni oyatan kadın.
O çocuksu gülüşlerinle ömrüme dolan kadın,
Uzaktan yakına düşen, uzaktan sevdiğim yalan kadın.
Aklım gidiyor , sen benden gidince,
Delice özlüyorum, durma gel artık!
Tatlı dilin yüreğin gibi naif ve ince,
Güzel gülüşünü özledim, durma gel artık...
Ezberledim her şeyini her yerini bir bir,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!