Benim sevdam, artık sürgün bir hatıra,
Bir duvarı yıkılmış evin, kendi kendine yası.
Bu yorgun gönül, ne bir nefes alır ne de bir çığlık atar,
Çünkü aldığı yara, onu korkak bir taş yapmıştır.
Sevmeye dair her umut, içimde bir ihanet fısıltısı,
Bir daha o ağrıyı yaşamaktan ölesiye çekiniyorum...
Benim guzum; doğası gereği bazen şımarık,
Bazen çok konuşan, bazen de deli doludur.
Dünyanın en güzelidir, ama ruhu psikopattır,
Bazan gülüşü huzur saçan çocuk, bazan kadındır..!
Gözlerinde ışıl ışıl parlayan bir kıvılcım var,
Sararıp solsam artık aramam seni
Yansa ciğerim okuduğun her bir satıra
Sadece seninle gülsem aramam seni
Hakk alsa ferini iki gözümden
Girmedice toprağa dönmem sözümden
Parça parça kırdın beni özümden
Beni bende ararken, boşlukta dönüp durdum,
Yarım kalmış bir şarkı, bitmemiş bir yolculuktum.
Ne yön bilirdim ne liman, savrulurdum rüzgarda,
Ta ki gözlerinde bulana dek, kaybolmuş benliğimi orada.
Her dokunuşunda, bir parça daha tamamlandım,
Sen olmazsan sallanmaya küser salıncaklar
Sen olmazsan hüzne boyanır, renkli fotoğraflar,
Sen olmazsan açmaz, küser toprağa gelincikler
Sana bir kez daha diyorum, beni ıssızlığıma bırakma...
Sen olmazsan korkarım, koyu kara gecede,
Ben sende kayboluyorum sanki ağır ağır damla damla..
Eskiden ben bana yeterken, engel olamıyorum sana akmama,
Bir gülüşün yetiyor, yüreğimle güzel yüreğine dokunmama...
Bu aşk değil, çok farklı adı daha konulmamış, Aşıkların bilmediğı, kimsenin görmediğı
Duygularda bir ilkle bağlanmışım ben sana..
Beni sevdiğin için teşekkür ederim,
Gözlerinde yorgun izleri varken geçmişin.
Sıcacık gülümsedin en içten halinle,
Seni sevmeme izin verdiğin için teşekkür ederim.
Siyah beyaz bir rüya gibi akıp giderken hayat,
Önce başkaları, Sonra sen ile büyüdüm,
Hep sonraya kaldım, hatta bazen sonraya bile kalamadım,
Önce sevdiklerimin acısını sardım,
Fakat kendi Kendine iyileşen yaralarımın kabuğunu bile kavlatamadım.
İnsan kendini sevmeyince hep başkalarına muhtaç kalıyor.
Hep birilerinin sevgisine, ilgisine, varlığına tutunarak yaşıyor.
Yalnızlıktan korkmam, ben kendimi büyüttüm,
Tek başıma kavgadan da yılmam, yürüttüm.
Savaş bitmez, kurtuluş bin yıldır sürmekte,
Bu toprağın istilası, hep devam etmekte.
Bir sivil savunma adamı gibi yaşıyorum,
Ben kıskançlık denen o kor ateşim,
Sen benim içimdeki sırça kafesim.
Senin her gülüşün, her sözün bana
Bin bir hançer gibi saplanır ruhuma.
Yüreğimde bir fırtına kopar aniden,
Senin adını duysam başka birinden.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!