Çocuk gülüşleriyle dolu bir parkta çılgınca sallanan küçük kıza
Gülüşünle şenleniyor doğa
insanın
Koşası geliyor içinden yaşamın gerisin geriye
Sonra
'Okul yolu düz gider
Sen bir başlangıçsın,
öncesinin ve sonrasının olmadığı.
Senin başlangıçlarının acısını çekmemeli
senden başka kimse
ve
senin mutluluklarının da saltanatını
Ben, SEN’de var oluşu sevdim. Bu yüzden her sabah güneş gibi doğmayı kabul ettirdim yüreğime, bu yüzden bedenim her sabah aynı ateş ile kalkar ayağa, bu yüzden AŞK benden içeri düşer SEN olur.
Uzun zamandır öykülerle bezenmiş bir aşkı anlatan ve bu aşka teslim olup büyülenmiş bir şekilde yaşayan insanlar, kimliklerinden arınıp gerçeği bulmuş iki bedenlinin hayat hikayelerinin kendilerine anlatılan taraflarından bakarak dile geliyorlar. Kâh Mevlana’dan bir aşk sözü, kâh Şems’ten bir büyülü yaşam öyküsü dökülüyor ortalıklara. Bu kadar aşk ve varoluşun içinde tezahür eden bu iki aşık için bildiklerinizi biraz değiştiriyoruz.
Öncelikle Şems-i Tebrizi ya da namı diğer Şems-i Parende hakkında saklanan gerçekleri ifade etmekle başlayalım ne dersiniz? Şems Sünni İslam ulemasının kabul etmediği ve etmek istemediği bir soydan geliyor ve her nedense tüm bilgin olduğunu düşünenler bunu inkar edip kendi düşledikleri kimliğe büründürüyorlar Şems-i Tebrizi’yi. Şems aslen Ehli Beyt soyundan olan imamlardan, İmam İsmail’in soyundan gelmektedir. Yani Şems’in batıni yanı bu bağdan kaynaklanmaktadır. Molla Celalettin olarak nam salmış Mevlana’yı aşka düşüren bu zatın bir Bektaşi olması fikri pek sıcak gelmediğinden bir şekilde onun bu soyu reddedip Sünni İslam anlayışına geçtiğini dile getirmekteler. Böyle bir şey mümkün olsa idi Şems, Mevlana ile camiye gidip gelmeye başlar onunla camide namaza dururdu. Oysa Şems ve Mevlana tüm süreçlerinde Semah (Sema) ve aşk içinde var olmuşlardır. Bunu tüm tarih kitaplarında taraf olmadan okuduğunuzda rahatlıkla görebilirsiniz ki Mevlana ve Şems’in odaya kapanmalarında (halvet hallerinde) bile namaza durduklarına dair yazılar her yerde dolanmakta iken Mevlana ve Şems bu süreçte aylarca camiye gitmemişlerdir bu yüzden kendilerine her türlü suçlama yönlendirilmiştir. Hatta Mevlana’nın bu konuyla ilgili şöyle bir sözü vardır:
Namaz kılarken Kıbleye yönelenlere ise söyle seslendi:
Umudunu yitirmiş bir halk türküsü gibiydin dilimde. Gökyüzünü dilek fenerleri ile aydınlatıyorlardı ve hasret kendisini bayrak diye çekivermişti gönderine gülüşünün. Ne amansız bir yolculuk bu çocuk. Parktaki bir banka çökmüş yarını hayal ediyorsun, günün kaybolan nefesleri içinde iken. Sevmenin zamanı yoktu biliyorsun, direnmenin de teslimiyetinde. Sen çocuk, en iyisi mi çıkıver üzerine ördüğün kozadan adam akıllı haykır sevdiğini zamAN'a. Haykır sevgini en uzun geceden en kısa gündüzü çalarcasına ve küfret cebine misket diye ayrılık koyanlara. Sev çocuk, sevince anlayacaksın kendi yüreğindeki fırtınanın tarifsizliğinde bulmaya çalıştığın iç sesinin güzelliğini. Sev çocuk, sadece sev...
Sen baktığında anlamayacaksın belki de fakat gördüğünden çok ötedir SEVMEK denen şey, ÇOCUK...
İlk sensizliğe mahkum ettiğimde kendimi
Sevgili ülkem
Bir şartlı salıverme öyküsüyle
Düşeceğimi biliyordum kollarına
Kolların aynı anne sıcaklığıyla sarıyorken bedenimi
Bu hayatın nelere değip değmeyeceğini düşündüm... En çok hangi fikri sevdim biliyor musun Sevgili?
Bu hayat seni sevmeye ve seninle yaşamaya değer...
Çünkü; Seni yaşamak...
Kızıl gökyüzüne beyaz çiçeklerle doluşmak gibi,
Grileşen ve karamsarlığı hatırlatan bulutlarda sarı çiçekler açmak gibi,
sen gittiğin günden beri
hep bir yanım eksik kalıyor
soluksuz ve soğuk bir mezbahaya düşüyorum.
soğuk bir et parçasına sarıyorum o kırmızı battaniyeyi
ısıtversin senden sonra üşüyen hallerini
diye
Seni bir düşten almıştım.
İki damla gözyaşıydı yola düşüren sebebim.
Avuçlarına teslim ettiğimden beri gözlerimi
içime akıttığım nehirlerin oluşturduğu göllerde
nilüfer çiçekleri besleyip
uçsuz bucaksız sevda masalları dinler oldum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!