Müphem Şiiri - Bir Merdümgiriz

Ne tam güneş doğmuş,
ne de geceye yakışan bir ay var gökyüzünde.
Zamanın kenarında durmuş,
geçip gitmesini bekliyorum.
Akreple yelkovan bile bana bir şey sormuyor.

İçimde öyle bir gürültü kopuyor ki,
dönüp bakınca herkes sus pus.
Hüznün gölgesi düşüyor önüme,
ama kendisi görünmüyor.
Sevinç, bu müphemlikten bağımsız;
zaman durunca o da öylece kalıyor bir köşede ve sadece izliyor.

Öznesi eksik cümleler kuruluyor içimde,
daha nokta koyamadan dağılıyor.
Duygularım müphem bir hâlde yer değiştiriyor.
Anlamaya çalışıyorum, nafile…
Belki de anlamak istemiyorum.

Göğsümde oturan bu hâl
yük mü, değil mi bilmiyorum.
Sadece varlığını biliyorum;
kendince sessizce tüketiyor.

Neden böyleyim? diyorum,
cevabı hislere sığmıyor.
Bir durakta bekliyor gibiyim,
ne gelen var ne giden.

Ve ben,
bu müphem bekleyişte
eksik bir cevapla tamamlanıyorum.

Merdümgiriz