Mülkün Kapısı Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumun mülküne el koydun birden,
Sınırı kaldırdın, geçtin demirden,
Şimdi sığınağım darmadağınık,
Beni sürgün ettin koca şehirden.
*
Tüm hatıraları kamuya açtın,
Gizli bahçemize zehirler saçtın,
Yıllarca uğraştım, didindim durdum,
Sen tapumu alıp uzağa kaçtın.
*
Emeğim bir günde yerle bir oldu,
Bütün odalara hüzünler doldu,
Ne bir yuvam kaldı, ne de bir çarem,
Gönlümün gülleri sarardı soldu.
*
Özel hayatımı bedele saydın,
Gözümün yaşına bakmadan caydın,
Hangi yasa buna izin veriyor?
Kamulaştırmadan önce duysaydın.
*
Her bir umuduma şerhi vurdular,
Bütün yollarımda pusu kurdular,
Adalet nerede, vicdan nerede?
Beni divanlarda böyle yordular.
*
İstediğin buysa al senin olsun,
Bu yoksul arazim dertlerle dolsun,
İçimde kopuyor büyük fırtına,
Bırak da bu ömrüm sararıp solsun.
*
Toprağım kalmadı, dağım kalmadı,
Tutunacak tek bir bağım kalmadı,
Kamu yararına dendi bu talan,
Geçti tüm baharım, çağım kalmadı.
*
Yıkılan duvarda anılar kaldı,
Bütün sevincimi dozerler çaldı,
Mülkiyet dediğin boş bir hayalmiş,
Zalimler üstüme gölgeler saldı.
*
Kamulaştırıldı gönül çatısı,
Yıkıldı üstüme sevda yapısı,
Şimdi ne bir duvar, ne bir pencere,
Kırıldı sonunda mülkün kapısı.