İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
mülemmalardaki kadri görüp kutsayan değerli kardeşime sabahın şu anından gönderdiğim sevgi ve minnet, yüreğimin ta derinliklerinden şimşek hızıyla kopup geldi..
Bu şiiri yazıldığı tarihi bilmesem de bir manifesto olarak kabul edebilirim. Neyin manifestosu? Yanıbaşımızda olmasına rağmen sırtımızı döndüğümüz, bütün ihtişamlı davetlerine aldırmadığımız doğayı, farkedebilmeye hatta içselleştirebilmeye yönelik bir davet...
Evet beton küplere hapsettiğimiz varlığımız ve kozmopolitleşen iç dünyamızın kısırlığı artık bizi bunaltıyor...
Ahengi ve çizdiği panoramaların gerçekliği ile kuşatıyor okuyanın muhayyilesini...
Gerçek bir PASTORAL SENFONİ.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta