Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Bir gün mutluluk
Kapını çalarsa,
Ha bire bekletme kapıda.
Aç ulan yüreğini sonuna kadar.
Çünkü insanın en büyük hasreti,
Bir lokma huzur,

Çünkü insan
en çok sevdiğini düşünür soğuk gecelerde.
Ve en çok
adı dudaklarında kalan birini özler.

Ve ben

SAHİ, SEN UNUTABİLİYOR MUSUN..?

Ben bir türlü unutamıyorum…
Sahi sevgilim, sen unutabiliyor musun?

Bazen bir İzmir sabahı düşüyor içime…

Ben ne Nazım Hikmet oldum
ne Ahmed Arif kadar yaralı bir ses,
ne Attilâ İlhan gibi gecelere yürüdüm,
ne de Can Yücel gibi asi bir kahkaha bıraktım dünyaya.

Ben şair değildim belki…

BEN SENİ SEVDİM

Ben seni sevdim…
Bir ömür boyu içimde taşıyacağım
en güzel şiir gibi sevdim.

Bu memlekette
kimse kimsenin umurunda değil aslında.
Herkes bir tiyatro kurmuş kendine;
seviyor gibi,
üzülüyor gibi,
düşünüyor gibi...

Varlığınız var ya,
huzurun adı oluyor içimde.
Bir ev değil sadece,
bir dünya kuruyorsun sessizce.

Eşim diyorsun…

Ellerini değil yalnız,
o ellerin ardındaki yangını sevdim ben.
Bir yüreğin vardı,
geceyi sabaha bağlayan
sessiz ve dirençli…
Ben seni orada sevdim.

Saklanmanın en iyi yolu
fazla görünmektir, biliyor musun?

Kalabalıkların tam ortasında mesela,
yüksek sesle gülmek,
herkese selam vermek,

Kitap okurum ben,
öyle gösteriş için falan değil,
içimden eksik olanı tamamlamak için.

Çay demlerim sonra…
demi koyu olacak,