Gördüğün yerde beni,
beklemediğim bir anda,
ansızın kapat gözlerimi
iki elinin arasında.
Sor bana:
“Ben kimim?”
Bir tek soruyla
anlam kazansın hayat,
suskunluğumuz konuşsun,
gece içimizde sabaha varsın.
Sen kadar gerçek,
içimdeki ben kadar derin,
bir sır gibi taşıdığımız
bu hayat...
Belki bir gün
zaman susacak,
yollar bitecek,
ama biz
sonsuzluğun kıyısında
yine burada olacağız.
Bazı insanlar sihirlidir;
gelişleri bir duadır,
varlıkları bir ışık...
Hiçbir şey söylemeden
mutlu eder insanı.
Sen de öylesin;
ansızın gelen,
gözlerimi kapatan
ve dünyayı bir anda
güzelleştiren
o güzel mucize gibi...
Muhsin Yener
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta