Mor Percem Şiiri - Seyfi Karaca

Sen adam olmazsın ferinde yanıp erirken saatin sarkacına meram bağlamış olan mum,
Seyreder durursun ömür heybesinde bugünü var yarını yok darıdan bulgurdan yavan yaşık sofrası öğünü hiç bitmez sandığın badesi ve vadesi DOLUDAN; bu bir ÇEVŞAN sarhoşluğuna pervane olmaktır esersin bağdan tarladan bostandan ve bahçeden, belki bir avuç asma kuru üzümü yahut nohut kavurgası değilse bir yudum suya parmak uçlarınla dokunduğun deli gönüllerden burkulmuş bulanmış ırmaklar gibiye, ağlar mısın çağlar mısın belli etmeyerek etrafını saran sonsuzluğa; ve avuçlarından damla damla dökülüp akarak, belki bir dahaki şafakta varsın burda, belki akşamı bulmaz, sessiz fısıltılarla çağrıldığın acı yellerin ve mektubu görülmüş rüyalarıyla düşer gölgenin peşinden akşamın yokuşu aşağısına mezun olduğun dünyadan çekmiş çıkışmış, sırrı hikmeti bilinmez esrarengizlere süzülüp gitmişsin.

Seyfi