Mona Rosa Şiiri - Mehmet Sena Ekici 2

MONA ROSA
NAZİRE - 1

Mona Rosa; siyah güller, ak güller,
Yetmedi bir de Geyve'nin gülleri.
Merhamet ister kuşlarla bülbülleri,
Bir de aya karşı kirli çakallar...
Bakmaz mı dağa ürkek tavşanlar?
Bilirsin bendeki hâli Mona Rosa,
Düşerken eğri eğri yağmur toprağa.
Bak, yine ulur kirli çakallar aya,
Bir penceren ki açık kalmasın,
Görmeyeyim perdeden asla seni.
Bir bakışınla öldürürsün beni,
Anla Mona Rosa, seni seven bir deli!
Ne olur çek perdeyi, açma pencereni...
Hepsi zeytin ağacı ya söğüt gölgesi,
Ruhumla çıkar güneş aydınlığa.
Gördüğüm yüzükle o kapının sesi
Hatırlatmaz mı seni bana?
Zeytin ağaçları ve söğüt gölgesi...
En ıssız yerde açar zambaklar.
Gurur mu bulunur her vahşi çiçekte?
Esen rüzgârlara karşı mumlar durur,
Işıksız ruhum onda sallanarak uyur.
En ıssız yerde açar zambaklar...
Mahirdir ellerin ve parmakların,
Eziyor bir nar çiçeğini sanki.
Ellerinden belli ki o nazlı kadın,
Denizin dibinde geziyor sanki.
Şu geçen zamana bakın:
Söndü lambalar on ikiye yakın.
Uyu, uyu ki turnalar girsin rüyana,
Bakma tuhafça göklere o kadar.
Hani ya akşamında incir kuşları
Konarmış bahçenin incirlerine...
Renkleri ne çokmuş, akla sarı;
Vurulmak, bir daha kuş yerine...
Akşamları gelir incir kuşları,
Buldum, anla ki her yerde seni.
İncir kuşlarının son bakışlarında,
Hayatla dolan bu boş yelkeni,
Masumane bakışı su kenarında...
Her halükârda bulurum seni.
Bakarsan kırgın kırgın yüzüme,
Dinlemezsin benden o türküleri.
Bilirsin aşkım sığmaz her saza,
Her şarkıda gelmez bu gönül naza.
İnanır mısın bana yaban kızı?
Dinledinse kabul eyle itirafımı.
Öyle soğuk, öyle garip bir sızı
Alevlenerek sardı her yanımı.
Yağmurdan sonra büyüyen başaklara,
Hatırlarsan bak gözümdeki aklara...
Sabreyleyince meyveler olgunlaşırmış,
Anlarsın ölümle kimler yaşarmış.
Sırma saçlarla o kokulu ten,
Can verir bir tüyü gülümseten.
Cevabıysa bu kanlı kuşun tüyüne:
Hangi tüy ki kapalı hem gece hem güne?

Mehmet Sena Ekici