Yoruldum ey sîret-i yâr, sabrı libas eylemekten,
Seni her nefeste isteyip, sükût ile erimekten.
Cümle âlem beni taştan, aşılmaz bir hisar sanır;
Bilmezler ki bu dertli baş, tek bir "gel"ine ufanır.
Göz görmezse kalp mi bilmez, bu nasıl bir yangındır yâr?
Radyonun hoyrat sesinde, içimde kıyametler var.
Hemen arkamdaymış gölgen, uzansam tutacak gibi;
Neden böyle fersah fersah, dipsiz bir kuyu bu dibi?
Tek kelime etmeden geçtin, bir selâmı çok mu gördün?
Basamaktan inip giderken, beni bu zindana gömdün.
Suretini bilmem lakin, sîretine yandı bu can;
Duru sesin değmez ise, haramdır bana bu cihan.
Gel otur artık karşıma, bitsin bu amansız ayaz,
Mermer sabrım çatladı bak, ne kış bıraktın ne de yaz.
Sıradan bir heves değil, arşa dayandı bu sızı;
Kaderime mühür eyle, alnıma yazılan yazıyı.
Öğle vakti seccadede, niyaz ettim ol Kerîm’e:
"Hayırlının en kolayını, nasip eyle şu serime."
Evliya değiliz ey yâr, dayanmaz bu hasta yürek;
Ya gel dindir bu ateşi, ya da bu canı terk eyle git…
Enes der ki; söz tükendi, artık gizlenmiyor bu nâr,
Bir duru sedana muhtaç, kapında bekleyen bu zâr.
Varsın yabancı baksın el, sen duy içimdeki sesi;
Gel ki vuslatla tamamlansın, bu ömrün dilsiz nefesi…
Kayıt Tarihi : 30.09.2026 18:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!