Mira Şiiri - Ferhat Koçoğlu

Aşka hitabedir bu şiir:
İşte sen, işte hayat;
Bir kara tahta, kırık bir tebeşir.
Ne yazarsın bilmem,
Ben yükünü bıraktım yere.
Yoruldum, olup olası ölmekten;

Gökten yıldızları kim çaldı
Yürekte Kim harladı güneşi
Yolunu yitirmiş Alaca gibi, arşınlara kahroldum
Göğüs kafesimde mahmur bir ölüm sevinci.
Hakimi kimdi gözlerinin, öylesi inci mercan
aşk hangi miladın doğum sancısı
Yürekte sızım sızım sızladın Mira'm

Ve kalem kâğıda kan damıtan bir feryatsa;
Şair olmaya ne hacet, hasrete reddiye haykırışlarım inletir
Rüzgâr bir şarkı dinletir bana.
Gözlerin bir Mizgin'in habercisi,
verilmiş bir sadaka belki de sevdan.
Özlemek boyun borcu fakat
beni daha fazla yakma.
Çünkü, bilirsin ki, Mira
Küller denizi kirletir.

Aramızdaki o milâdî kavramı bozuldu
Ve kirpiklerinde asılı kaldım , bir damla dünya
Bir rüya seni her görüşüm

Kaç zaman, aman diledim gitme diye
Sen mi uykulara düşman , ben mi
Bu aşk denen illeti ilk defa yenmiştim
Mağlûp oldum
Hakimi kim yüreğinin
Söylesene
İçilmez mi o zehrin suyu?
Ölünmez mi yolunda... Mira

Aşka hitabedir bu şiir:
İşte ben , işte hayat;
Bir avuç Toprak, bir temiz teneşir
Nasıl yıkarsın , neye sararsın
Bilmem
Benim şarkılarım sustu artık
Kalem düştü, son bakışlarım son vedamdı sana
Hoşçakal Mira