Nefha 2) Şiiri - Ferhat Koçoğlu

Beyaz kâğıtlara sardım ölü şiirleri.
Yalnızlığın son gecesine müteakip,
bir bir sildim izlerini.
Mürekkep gibi kan döktüm her satırda.
Ciğerimde sensizliğin neşter kesiği.

Hani o rüzgâr saçlarını savurur ya,
o derin bakışlarda kaç kurşun yedim,
kaç defa yenildim bilmiyorum.

Hani bazen sen gülümserdin,
gün ışırdı gözlerimde.
Ne sen kaldın ne de senden bir hatıra.
Şimdi ışıksız bir dünyadayım.

---

Soğuk bir akşamüstü, yol ayrımındayım.
Son kez baktım ardıma, gitmiştin.
Şehrin soğuk kalbinde, ellerim cebimde...
Geceye müteessir,
kepenkler bir bir iniyor düşlerimden.
Son yolcusunu taşıyor omuzcular.

Bir kor ateş gibi içten yanıyor sevdan, nefha.
Ölüyorum galiba bu defa.

Eve dönüşler zor olur senin için.
Seni ilk gördüğüm o sokakta,
böylesi yağmurda ağlarsın.
Acıya bulanır gözlerin.
Ruhu çürümüş bu çağda,
çıkarsız sevmek aptallık mı,
düşünürsün bu defa.

---

Kuş konmaz seslere uyanırsın
bir sabah, boğuk rüzgâr dalaşında.
Körpe dallarından dökülür yapraklar.
Ben ömrümde hiç bahar görmedim, dersin.
Haklısın aslında.

Bazen sevmek yetmiyor yaşatmaya.
Sevilmek için illaki ölmeli âşıklar.