1977 Aralık'ında Üsküdar'da doğdum. Bir kızım var.
İnsanın dilinden dökülen söz ile varlığın aslı arasındaki o uçurumu çocukluğumdan beri sezerim. Örneğin; ağaç "ben ağacım" diye bağırmaz; yalnızca var oluşuyla söyler ağaçlığını. Suyun, yıldızların, her şeyin böyle sessiz bir lisanla kendini anlattığını hissettim ve dinlemeye başladım o lisanı öğrenmeye gayret ettim. En çok da insanı ve aklı. Aklın, etten kemikten bir bedende nasıl taht kurduğunu merak ettim.
Çocukken denizde boğulmaktan döndüğüm bir gün, uzun süre konuşamadım; ardından ...
Ey gönül, bana aşkı anlat, dedi âşık
Ey âşık, dinle o hâlde, dedi gönül
Yağmur olur aşk şu semâda
Taşkındır aşk; nehir olur, arza yağar
İlmin kadim yurdunu, küfr ile bâtıl sardı
Zâhirde Anadolu, menzilde ilmin vardı
Enfusta yanan ateş, bâtıla sâkin kaldı
Sâkini zâyî sanan, gaflet cehle tuzaktı
Zâhirle hüküm veren, hakîkatten uzaktır
Gök kubbeyi aşkın gördüm
Yağmurunu taşkın gördüm
Güllerini gülşen buldum
Bahçesinde bülbül oldum
Goncasının aşkı ile
Cümle âlem övüp başına yanlışı tâc etse,
Gaflet ile her kişi bâtılı takdir etse,
Hevâ ile kalbine zulmü ihtiyaç etse,
Tüm cihan yerse de, hakikat doğrun olsun, kızım.
Sözüm sana hâl olsun, sesim yâre niyaz olsun,
Hattat oğul verecek deyu.
Bir arı gül yaprağın dokunur.
Özün alır, bal mumu yoğurur.
Sanma o mumla karnın doyurur.
Meşakkatli bir yola koyulur.
Gül, kelâmı arıda mayalar.
İnsan içten gülünce neden güzelleşir bilir misin?
Çünkü içten gülünce içte güzel olan görünür de ondan.
Yüz, kalbe perde değil ayna olur o an.
Yüz öze ayna oldu mu kalpteki sultan ayan olur.
Nasıl ki temiz cam ardındaki hakikati ayan eder,
yüz de içte asıl güzel olanı ifşa eder.
Küçük görme sakın dalı
Sana dal görünen serçeye uzanmış Hakk'ın eli
Gözünün gördüğü her nesne yârin nûru
Ezelden taşanın ebedî seli
Hakça bak nesneye ki Rahman senden utanmasın
Dinle neyden hikâyet,
Kamışlıktan kopanda;
Ayrılıktan şikâyet...
Yalan değil, kıyamet.
Bir kuru kamış idim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!