Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Kalk otur talimi!

Kibirle ben kimim diye söyledi
Sanki çalışanlar, uşağı imiş
Kalk otur talimi icat eyledi
Bu asırda Mısır yavşağı imiş

Kalmadı artık!


Bitti bende hevesler, tekleyince nefesler
Söyleyip coşmuyorum sözüm kalmadı artık
Dünya gafil insanı işte böyle kafesler

Kalmadı gönüllerde vicdandan bir kırıntı
İnsan diye görünen, bir kalıptır öz değil
Kalbleri taş kesilen, güler yüzlü göründü
O gülüş sahte gülüş, bir maskedir yüz değil

Feryat ayyuka çıktı gök kubbede çınlıyor

Kapsama alanı dışında kalan
Kardeşin de olsa yaramaz artık
Nefsinin, şeytanın kölesi olan
Ölsen dahi seni aramaz artık

Gece gündüz çalışıyor localar?
Dünyamızı sardı kara bulutlar!
Sendeleyip insanoğlu bocalar
Üstümüze vardı kara bulutlar!

Ne karanlık gecelerdir bitmiyor

Karadeniz!

Yolu kim düşerse Karadeniz’e
Doğaya bakanı hayran bırakır!
Merak eşlik eder iradenize
Dağlara çıkanı hayran bırakır!

Karadeniz insanı yaz boyu çok çalışır
Kışın rahata erip mutlu olur yuvası
Soğuktan korunmanın yollarına alışır
Evleri sıcak olur, tezektendir sıvası

Karadenizliler!

Karadeniz insanını düşünün
Şakaları bambaşkadır onların
Kargadan tut gökte uçan kuşunun
Sakaları bambaşkadır onların

Uşağum oğlum yavrum ula sağa deyurum!
Gözlerunden öperum çok selam edeyurum

Senun kadar kıymetli mektubuni almışum
Hacan okudum oni çok hayrete kalmişum

Kandil Operasyonu münasebetiyle

Çekinmeden özgürce yerlilerin sürüsü
Çoban gözetiminde meralarda otlasın
Şu terör denen bela insanlığın virüsü
Mehmetçiği görünce cehenneme atlasın