Bir buruk ki İstanbul; ağyarda güvercinler
Yalçın burçlarda güneş enin enin ağlaşır,
Hezeyanda mahbuplar: insan, melek ve cinler…
Firak, zeval ve şarap sularında karışır.
Rabbi’nin tüllerine bürünmüş koca şehir!
Alnında gazellerden mehtabın şehvetlidir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta