Hayattan yok olmak korkusu, avutucu sırları işitince meraklanan duygulara göz yumarken, ufak bir şüphe duyumsar benliğim.
Kirli avuçlardaki sevgileri anımsarken, devasa zamana susardı yüreğim...
Kararmış hüzünleri yaşayan kalbim, kederini içerken, mutsuzluk yıkmaya, yakmaya yemin etmiş gibi acı vermekten haz alıyordu.
Dertlerinden utanan bedenim, idamına yaklaşırken, devayı zamanın her deminde arar dururdu,
İmkânsızlığın boyundurluğuna girerken.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta