Mevsim Şahane Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayal mi gerçek mi, seçemez oldum,
Bir tatlı rehavet, çöktü başıma.
Erişilmez sandım, uzaktan sordum,
Kirazın alına, dağın taşına.
Oysa benliğimi, cezbeden o an,
Toprağın bağrından, fışkıran zaman.
*
Ömrümün, en taze vaktidir sanki,
Semadan süzülen, nuru izlerim.
Oynaşır bulutlar, o kadar şen ki,
Kâinatı saran, o histir derim.
Mukaddes bir nefes, can verir bana,
Gönlümün kilidi, çözülür sana.
*
Ağacı titreten yel, ılgıt ılgıt,
Irmaklar aheste, duru ve temiz.
Kurulmuş sofralar, eksilmez yakıt,
Kırların, o zümrüt rengi tertemiz,
Mekânlar şenlenir, kalmaz hiç bir kriz.
*
Eriyen karların, sesi duyulur,
Yamaçtan aşağı, iner coşkuyla.
Tabiat kanunu, buna uyulur,
Uyanır mahlukat, tatlı korkuyla.
Menekşe, boynunu bükerken yere,
Selamı götürür, coşan her dere.
*
Papatya falında, çıkar kısmetler,
Sevdalı başların, dumanı tüter.
Sunulur herkese, türlü nimetler,
Bülbülün feryadı, dikene yeter.
Ressamın fırçası, çizemez bunu,
Ebedi zanneder, insan bu sonu.
*
Kuzular meleşir, arar anayı,
Kovanlar işliyor, petekler dolar.
Unutur garipler, gamı tasayı,
Gülümser çehreler, sanma ki solar,
Mevsimin hükmüyle, neşeler taşar.
*
Erguvan vaktidir, boğaz süslenir,
Şehre bir asalet, gelir kendince.
Kıyıda martı, bağırıp eğlenir,
Ruhunu okşayan, o hava ince.
Gecesi ayrı hoş, gündüzü başka,
Davetkâr tavrıyla, çağırır aşka.
*
Ilık bir dokunuş, sarar bedeni,
Üşüyen ellerim, ısınır artık.
Sormayın boşuna, nedir nedeni,
Eskiyen hırkalar, atıldı yırtık.
Filizler güneşe, selam veriyor,
Umutları yine, yere seriyor.
*
Leylaklar kokusu, mest eder bizi,
Arılar çiçeğe, konup kalkıyor.
Takip et ormanda, o gizli izi,
Tabiat bizlere, aşkla bakıyor,
Gönül de bu seyre, bakıp şakıyor.
*
Son sözü söylerim, mevsim şahane,
Tadını çıkarsın, nefes alanlar.
Güzellik sadece, tatlı bahane,
Huzuru bulmalı, burda kalanlar.
Karanlık kaybolur, ışık yükselir,
Beklenen o günler, elbette gelir.